O Mnie
Urodziłem się w 1978 roku w Łodzi. Po nieco burzliwych czasach licealnych ukończyłem Informatykę na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Łódzkiego, aby dziś, na co dzień zarządzać projektami i zespołami programistów, testerów, architektów czy kierowników projektów. Odskocznię od wyzwań zawodowych zawsze stanowiła rodzina, czasem sport czy film. No i oczywiście dobra książka, do której uciakałem, głównie jednak jako czytelnik. Od niedawna jednak odkryłem, że literaturę nie tylko można konsumować, ale również tworzyć, a zanurzenie się w zbudowanym przez siebie świecie daje nawet większą frajdę i satysfakcję, aniżeli jedynie eksplorowanie owoców czyjejś wyobraźni.
W ten sposób powstała książka Kontroler - mój debiut literacki. Opowieść dziejąca się w niedalekiej przyszłości, jednak mocno osadzona w realizmie zarówno wydarzeń, jak i świata, dla której wątek science-fiction jest jedynie tłem dla wzajemnych relacji pomiędzy ludźmi, krajami czy rządami.
Moja najnowsza powieść, Banita to rozwinięcie wątków, jakie rozpocząłem w Kontrolerze. To również głębsze spojrzenie na wzajemne stosunki pomiędzy nami samymi - zwłaszcza w kontekście zagrożenia, jakie niosą za sobą Istoty Świata Centralnego.
– Sądzisz, że go przekonaliśmy? – spytał cicho Bohr, lekko wskazując głową mężczyznę pod drzewami.
Einstein zwrócił wzrok we wskazanym kierunku i zasępił się nieco.
– Jeśli nie, dowiemy się o tym dość szybko… – odpowiedział równie cicho.
Naukowcy spojrzeli po sobie i skierowali się ku drzwiom Instytutu Fizyki i Chemii.
– Ogłosić alarm bojowy dla całej grupy. Z mostka przemówimy do załogi – wydał rozkaz Jang i wraz z pułkownikiem Ginu opuścili pomieszczenie komunikacyjne, szybkim krokiem kierując się ku punktowi dowodzenia.
Zdążyli przejść zaledwie kilka metrów, gdy na całym okręcie, a po chwili również na towarzyszących mu jednostkach osłony rozległy się syreny, stawiając na baczność wszystkich członków załogi.
Niebiesko-różowe światło stanowiące epicentrum świetlistej kuli zaczęło lekko pulsować. W rytm tego pulsowania dookoła pojawiły się niewielkie świetlne punkty, które ze zwiększającą się prędkością wirowały wokół osi obiektu. Było ich coraz więcej, a kształt, jaki tworzyły, zaczął przybierać ludzką postać. Gdy zataczane okręgi stały się już na tyle szybkie, że dla ludzkiego oka stanowiłyby linie, i przesłoniły całkowicie znajdującą się w środku niebiesko-różową iskrę, intensywność emitowanego światła zaczęła się powoli zmniejszać.
– Fakt istnienia innych aniżeli pański światów może stanowić również wytłumaczenie pańskich obserwacji i wyników doświadczeń – odpowiedział Kontroler – jeśli światy te byłyby w naturalny sposób „zagięte”, używając ponownie uproszczenia w zakresie ich istnienia w przestrzeni trójwymiarowej. Gdyby przeniósł się pan do świata niższego względem pańskiego, czyli takiego, który byłby opasany przez pański świat, przebył określony odcinek w tamtym świecie, a następnie wrócił do swojego, odcinek przebyty w tamtym świecie odpowiadałby większemu odcinkowi w świecie wyższym, czyli pańskim. Czy efekt, który pan uzyskał, prowadząc swoje eksperymenty, nie byłby zbieżny z taką teorią?
Naukowiec zamilkł na chwilę, po czym podjął:
– Naszym celem nie była podróż na jakimkolwiek dystansie, a wykorzystanie dylatacji czasowej, pojawiającej się podczas takiego transferu, w celu „wydłużenia” czasu biegnącego na pokładzie statku względem lokalnego, ziemskiego czasu. Niestety, nie oznacza to, że możemy ignorować problem poprawnego wyznaczenia punktu powrotu.
– Co pan ma na myśli? – przerwał mu pułkownik. – Przecież jak pan powiedział, nie przenosimy się w przestrzeni. Nasz statek ma wylądować dokładnie w tym samym miejscu, z którego wystartował, czyli koordynaty powrotu pozostają niezmienione.
– Tylko względem naszej planety – odparł Yun. – Ziemia nie jest jednak bezwzględnym układem odniesienia dla naszego wszechświata. Porusza się ruchem obrotowym wokół własnej osi, ruchem obiegowym wokół Słońca, natomiast cały Układ Słoneczny wykonuje ruch obiegowy względem centrum galaktyki. Wreszcie sama galaktyka jest w ciągłym ruchu względem jakiegoś centrum naszego wszechświata. To powoduje, że miejsce, w którym znajdujemy się obecnie, jest oddalone od miejsca, w którym byliśmy trzy godziny temu, o setki tysięcy kilometrów.
Z kieszeni kamizelki taktycznej wyjął niewielki emiter ultrasonograficzny i postawił obok siebie na trójnogu. Skierował go w stronę zabudowań i włączył, a następnie spojrzał w okular celownika karabinu. Pojawił się w nim niewielki holograficzny obraz, a gdy urządzenie wysłało niesłyszalne dla ludzkiego ucha fale dźwiękowe, wizjer zajaśniał słabym światłem. Część z fal odbiła się od ścian, jednak część, o innej częstotliwości, przez nie przeniknęła i dała żołnierzowi schematyczny obraz wnętrza. Niewielki komputer asystujący natychmiast oznaczył dwunastu żołnierzy znajdujących się w środku.
Nagle obcy odczuł skupioną na sobie wiązkę światła. Niewidoczna dla ludzkiego oka, została natychmiast zarejestrowana przez zewnętrzną, światłoczułą powłokę istoty. Miała charakter wywołania – Starszy natychmiast zrozumiał, że w pomieszczeniu był jeszcze jeden przedstawiciel Świata Centralnego.
Zaskoczony odwrócił się w stronę, skąd padał promień, aby oczy, które stanowiły jedyne uzewnętrznienie jego prawdziwego, energetycznego wnętrza, mogły zlokalizować nadawcę. Bo kim był ów nieznajomy, Starszy wiedział już w momencie, gdy cienki, skondensowany niczym laser słup światła w niego uderzył. Teraz, patrząc na niego, mógł odpowiedzieć swoją częstotliwością.
– Violet Czternasty – popłynął bezgłośny komunikat.
Mamy towarzystwo – rzucił agent i zlustrował teren za oknem. Zdążyli się już oddalić od miasta, toteż jechali na otwartej jasnoszarej przestrzeni, przeciętej jedynie nitką autostrady. Tuż nad linią horyzontu pojawiły się trzy niewielkie punkciki, które w zastraszającym tempie powiększały się. Minęła niecała minuta, gdy można było już rozpoznać zbliżające się statki powietrzne – dwa śmigłowce szturmowe AH-1F Cobra i jeden transportowy Mi-8TW. Helikoptery na chwilę zostały w tyle, aby zaraz zbliżyć się do pędzącego konwoju. Zielone koła z białym środkiem jednoznacznie świadczyły o przynależności maszyn do pakistańskich sił powietrznych.
Śmigłowiec transportowy wraz z jedną z Kobr przeleciał z hukiem rotorów nad samochodami, trzeci szturmowiec zrównał lot ze środkowym wozem, obniżył pułap i lekko pochylił się na lewo, prezentując w pełnej krasie podwieszone pod pylony uzbrojenie.
– Mają nas przechwycić – rzucił agent, a po chwili wydał polecenie kierowcy: – Zmień cel na punkt przejęcia Beta.
Misja: Wojna w próżni, gigantyczne okręty i brak litości. Realizm pola walki przeniesiony w kosmos.
Zapisz się, by poznać prawdę jako pierwszy.